Οἱ καταδίκες τῶν σχισματικῶν συνεχίζονται, ἀλλά ἡ λύση ἀναμένεται ἀκόμη....

Σήμερα το Α Μονομελές Πλημελειοδικείο Θεσσαλονίκης καταδίκασε τόν Μεθόδιο Παπαλαμπρακόπουλο και τον Γρηγόριο Πολυχρονίου (δύο από τους καταληψίες της Μονής Εσφιγμένου) σέ ποινή φυλάκισης 9 μηνών τον καθένα για τις πράξεις της παρά τον αρχαιολογικό νόμο επέμβασης στό Καθολικό της Μονής, της μη ενημέρωσης των αρμοδίων υπηρεσιών για τις ανάγκες συντήρησης του Καθολικού και για απείθεια που συνίστατο σε άρνηση εισόδου στους αρμόδιους υπαλλήλους για αυτοψία.
Ειναι χαρακτηριστικό ότι ο Μεθόδιος απολογούμενος απέδωσε την άρνησή τους να δεχθούν τους υπαλλήλους στο γεγονός ότι η αρμόδια υπηρεσία δεν τους αναγνώριζε ως νόμιμους κατόχους της Μονής, πράγμα το οποίο αυτοί το θεωρούν σημαντικότερο από την τύχη των μνημείων και κειμηλίων, όπως διαπιστώθηκε από το δικαστήριο.


Δέστε καί:Ρομφαῖα

Ο Π. ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ

Ὁ μοναχός Γερόντιος, κατά κόσμον Γεώργιος Μοῦτσος, γεννήθηκε τό 1908 στόν Πύργο της Ἠλίας ἀπό πλούσια οἰκογένεια. Ὁ πατέρας του εἶχε δύο φούρνους μέσα στήν πόλη τοῦ Πύργου. Ἀπό μικρός εἶχε μεγάλη κλίση πρός τόν μοναχισμό καί ἤδη στά 1931 κατάφερε καί ἔφτασε στόν πολυπόθητό του Ἄθωνα. Ὡς Πελλοπονήσιος πῆγε στήν Μονή Γρηγορίου (τότε ἀκόμη ὑπῆρχε ἕνα εἶδος τοπικισμοῦ σέ πολλές Μονές τοῦ Ἁγίου Ὄρους). Ἔγινε μοναχός ἀπό τόν Καθηγούμενο Ἀρχιμανδρίτη Ἀθανάσιο, ἄνθρωπο μεγάλης ἀρετῆς καί φήμης ἁγίου. Πολλά διδάχτηκε ἀπό τόν Γέροντά του καί τόν ἀξίωσε ὁ Θεός πολλῶν πνευματικῶν ἐμπειριῶν, τόσο πού, ὅπως μᾶς ἐκμυστηρεύτηκε ὁ π. Θεόκλητος Διονυσιάτης ὁ ὁποῖος ἔζησε μαζί του γιά ἕνα χρόνο στόν μετόχι Μονοξυλίτη, τόν βοήθησε νά γράψει τό περίφημο βιβλίο του «Μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς» ἐξηγώντας του τίς ἀνώτερες πνευματικές καταστάσεις.... Δυστυχῶς τό 1939 κόλλησε τήν δύσκολη ἀσθένεια τῆς ἐποχῆς, φυματίωση. Νοσηλεύτηκε σέ Σανατόριο τῆς Ἀθήνας καί τό 1941, ὅταν πιά οἱ Γερμανοί εἴχαν καταλάβει τήν Ἑλλάδα, ἐπέστρεψε στήν Μονή του διανύοντας τήν μεγάλη ἀπόσταση Ἀθήνα-Οὐρανούπολη σχεδόν μέ τά πόδια. Στή Μονή του ὅμως συνάντησε σκληρότητα καί καχυποψία, φόβο γιά πιθανή διάδωση τῆς ἀσθένειάς του καί στούς ἄλλους στήν Μονή, παρόλο πού εἶχε θεραπευθεῖ. Ἔφτασαν στό σημεῖο νά τόν χτυπήσουν καί νά τόν διώξουν ἀπό τό Μοναστήρι μέ τό ζόρι, ἐκδίδοντας ἕνα χαρτί πού πιστοποιοῦσε ὅτι ὁ μοναχός Γερόντιος «ἔπασχε τάς φρένας». Αὐτό τό ἐκμεταλεύτηκε σέ ὅλη του τή ζωή ὁ μακάριος καί προσποιοῦνταν τόν «σαλό». Γύρισε ὅλον τόν Ἄθωνα, κελλιά, σκῆτες κλπ. Πάντοτε διάλεγε Κελλιά μέ ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου, πού ἤταν ὁ προστάτης του ἤδη ἀπό τό μοναστήρι του, μιά καί ἡ Μονή Γρηγορίου τιμᾶται στήν μνήμη του. Πέρασε καί ἀπό τήν ἔρημο τοῦ Ἁγίου Βασιλείου, τή Σκήτη Κουτλουμουσίου, καί κατέληξε στό Ἰβηρίτικο Κελλί τοῦ ἁγίου Νικολάου στίς Καρυές, ὅπου τόν γνωρίσαμε. Ζοῦσε πολύ ἀπλά, μέσα στή φύση καί στά πλάσματα τοῦ Θεοῦ, ἔχοντας κάνει τό σπίτι του καταφύγιο ταλαιπωρημένων ζώων. Κοιμόταν στήν ἴδια κουβέρτα μέ ... πλῆθος γατάκια καί δυό τρεῖς σκύλους, ἀχώριστους συντρόφους του. Προτίμησε τήν συνδιαγωγή μέ τά ζῶα παρά μέ τούς ἀνθρώπους. Κάποτε πού ἔκανε μετάνοιες μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας στόν ναό τοῦ Κελλιοῦ του βγῆκε μιά ὀχιά ἀπό τό τσουβάλι πού εἶχε στρῶσει στό πάτωμα καί τόν τσίμπησε στό χέρι. «Τήν σκότωσα μέ τό χέρι μου τήν καϋμένη καί περίμενα νά μέ ... πονέσει γιά νά τό κόψω νά τρέξει αἵμα ἀλλά δέν μέ πόνεσε καί τό ἄφησα»! Μαγείρευε κάθε δυό-τρεῖς μέρες γιά τά ζωάκια του καί ἔτρωγε καί ὁ ἴδιος μαζί τους, «γιά νά μήν ἔχω λογισμό, τραβᾶω τό ἀπό πᾶνω πού τρῶνε τά γατάκια καί τρώω τό ἀπό κάτω» μᾶς ἔλεγε! Ζύμωνε καί ψωμί, μέ κάτι μπαγιάτικα καί σκουλικιασμένα ἀλεύρια χρόνων πολλῶν πού εἶχε καί κάπως ἰκανοποιοῦσε καί τή δική του πεῖνα, ἀλλά συνήθως περνοῦσε μόνον μέ τήν καθημερινή θεῖα μετάληψη καί τό ἀντίδωρο πού ἔπαιρνε ἐρχόμενος στίς λειτουργίες πού κάναμε, καμμιά φορά καί κανένα γάλα πού μπορεῖ νά ἔπινε... Παρόλο πού ποτέ δέν πλενόταν δέν μύριζε τό σῶμα του καί τήν στιγμή τῆς θείας μεταλήψεως οἱ ἱερεῖς πού τόν μετελάμβαναν διηγοῦνται γιά μιά εὐωδία πού ἔβγαινε ἀπό τό στόμα του ἐνῶ ἕνα δάκρυ πάντα κυλοῦσε ἀπό τά μάτια του..... Ἐκεῖνο πού τόν ἔκανε νά ξεχωρίζει ἦταν ἡ ἐμμονή του στό νά πείσει ὅλους τούς ἀνθρώπους ὅτι ἤταν τρελλός! Ἐδιηγεῖτο λοιπόν γιά τόν...λευκό γάμο του μέ τήν Πριγκίπισσα Ἀλίκη, γιά τήν διαμάχη του μέ τόν...βασιλιά, ὅταν τόν ἀπείλησε μέ ὅπλο ὅτι θά τόν σκοτώσει... Καί γινόταν πιστευτός τόσο πού, κατά τίς γιορτές τῆς χιλιετηρίδος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, τό 1963, ἡ ἀστυνομία τόν ἔκλεισε στή φυλακή γιά ἀποφυγή τυχόν ἐπεισοδίων μέ τόν Βασιλιά γιά τά μάτια τῆς ...Πριγκίπισσας! Πάνοτε χαμογελαστός, μέ τήν ἀχώριστη παρέα του, τά ζῶα, ἔζησε σάν πετεινό τοῦ οὐρανοῦ χωρίς νά στενοχωρήσει κανέναν. Τά τέλη τῆς ζωῆς του τά πέρασε στή μονή τῆς μετανοίας του, τό Γρηγορίου, ἀφοῦ ὁ Καθηγούμενος π. Γεώργιος καί οἱ ἐκλεκτοί πατέρες τῆς ἀδελφότητος δέχθηκαν νά τόν γηροκομήσουν. Τό παράδοξο εἶναι ὅτι αὐτός διώχθηκε γιά νά μήν κολλήσει τούς ὑπολοίπους φυματίωση, καί ὅταν ἐπέστρεψε στή Μονή εἶχαν πεθάνει ὅλοι, πλῆν ἑνός, τοῦ μοναχοῦ Ἡσυχίου, ὁ ὁποῖος ὅμως τόν εἶχε ὑποστηρίξει τότε.... Ποτέ δέν ζήτησε τίποτε ἀπό τόν ἀδελφό πού τόν ὑπηρετοῦσε. Κάποτε τοῦ εἴπαμε πῶς δέν τρῶει τίς φακές, καί πράγματι θαύμασε ὁ ἀδελφός γιατί σκέφτηκε πῶς πράγματι δέν ἔτρωγε ὅταν τοῦ πήγαινε φακές χωρίς ὅμως ποτέ νά ζητήσει κάποιο ἄλλο φαγητό. Ἔλεγε ὅτι στήν περίοδο ἀπό τῆς Παναγίας τό Δεκαπενταύγουστο ὡς τῆς Παναγίας στίς 8 Σεπτεμβρίου δεχόταν ἀποκάλυψη γιά τό ἄν θά ζήσει ἄλλον ἕνα χρόνο καί κάθε χρόνο τόν ρωτοῦσαμε: «ἐντάξει γιά φέτος!» ἔλεγε. Τήν τελευταῖα του χρονιά μόνο γέλασε καί δέν εἶπε τίποτα....καταλάβαμε ὅτι αὐτή θά ἦταν ἡ τελευταῖα του χρονιά, ὅπως καί ἔγινε. Προγνώρισε τό τέλος του καί τρεῖς μέρες πρίν, εἰδοποίησε τόν Ἡγούμενο γιά τήν ἐπικείμενη ἀναχώρησή του ἀπό τόν κόσμο αὐτό, ζήτησε συγνώμη ἀπό ὅλους γιά τίς ...παλαβομᾶρες πού ἔλεγε καί πράγματι, στίς 12 Νοεμβρίου 2001 ἀντήλλαξε τήν παροῦσα ματαιότητα μέ τά οὐράνια ἁγαθά. Μᾶς ἔλεγε πάντα χαμογελώντας «ὅταν ἤμουν μικρός μοῦ εἶπε ὁ πατέρας μου ὅτι θά μέ πᾶρει σέ ἕνα ταξίδι του νά δῶ τήν Ἀθήνα· εἶχα πολλή χαρά! Ἴδια χαρά ἔχω καί τώρα πού θά πᾶω στήν ἄλλη ζωή! Χιλιάδες ἄγγελοι, καϋμένε!»

Κοπή πρωτοχρονιάτικης πίττας του Συλλόγου των Φίλων της Μονής

Εκδήλωση κοπής της πρωτοχρονιάτικης πίττας του Συλλόγου Φίλων της Ιεράς Μονής του Εσφιγμένου Αγίου Όρους καθώς και προβολή της σχετικής με το ζήτημα της Μονής του Εσφιγμένου ταινίας του Νίκου Αναγνωστόπουλου «ει έχεις καρδίαν δύνασαι σωθήναι» θα πραγματοποιηθεί στο Κέντρο Νεότητας του Δήμου Χαλανδρίου (Αντιγόνης 56 και Δαναϊδών, Χαλάνδρι), την Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2010, ώρα 6:30 μ.μ.


Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα του Δημάρχου Χαλανδρίου κ. Γρηγόρη Επαμεινώνδα Ζαφειρόπουλου.
Πληροφορίες: Κέντρο Νεότητας Δήμου Χαλανδρίου, Αντιγόνης 56 και Δαναϊδών, Χαλάνδρι, Τ. 210 6860738

Nτοκυμαντέρ «Εἰ ἔχεις καρδίαν δύνασαι σωθῆναι»

Πραγματοποιήθηκε χθές Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009 στό Γκάζι, στό Ἀμφιθέατρο τοῦ Ρ/Σ Ἀθήνα 9.84 μέ τήν ὑποστήριξή του καί τή συνεργασία τοῦ Πολιτισμικοῦ Ὀργανισμοῦ τοῦ Δήμου Ἀθηναίων, ἡ πρώτη δημόσια προβολή τοῦ ντοκυμαντέρ τοῦ Νίκου Ἀναγνωστόπουλου «Εἰ ἔχεις καρδίαν δύνασαι σωθῆναι», πού ἀναφέρεται στό ζήτημα τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους καί ὑπεύθυνα ἐκφράζει τήν ἄποψη τοῦ Ἁγίου Ὄρους γι’ αὐτό.
Μετά την προβολή ἀκολούθησε συζήτηση μέ συντονίστρια τήν δημοσιογράφο Μάρω Λεονάρδου.
Ὁμιλητές ἦταν οἱ α)Ἀρχιμ. Βασίλειος Γοντικάκης Προηγούμενος τῆς Μονῆς Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους ὁ ὁποίος ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου μεταξύ ἄλλων εἶπε ὅτι «τό Ἅγιον Ὄρος κουράστηκε πιά ἀπό αὐτή τήν ὑπόθεση καί ἀναμένει πλέον τή λύση της». β) καθηγητής κ. Σπ. Τρωιάνος ὁ ὁποῖος ἀναφέρθηκε στήν κατάφωρη παραβίαση τοῦ Συντάγματος λόγῳ τῆς κατάληψης τῆς Μονῆς καί στούς ἐθνικούς κινδύνους πού προκύπτουν, τούς ὁποίους, ὅπως δήλωσε χαρακτηριστικά, ἀδυνατεῖ λόγῳ τῆς σοβαρότητάς τους ἀκόμη καί νά ἀναφέρει καί γ) ὁ σκηνοθέτης Νίκος Ἀναγνωστόπουλος ὁ ὁποῖος εὐχαρίστησε τούς ἁγιορείτες πατέρες γιά τήν συνεργασία στήν δημιουργία τοῦ ντοκυμαντέρ.
Τήν ἐκδήλωση τίμησαν μέ τήν παρουσία τους ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερώνυμος, ὁ ὁποῖος, καταχειροκροτούμενος, ἐπευλόγησε τήν ὅλη προσπάθεια καί ἔδωσε τήν εὐχή του τονίζοντας πρός ὅλους ὅτι πρέπει νά διαφυλάξουμε τό Ἅγιον Ὄρος γιατί, ὅπως εἶπε «μοναστήρια ἔχουμε πολλά, Ἅγιον Ὄρος ὅμως, μόνο ἕνα». Ὁ Ὑφυπουργός Οἰκονομίας, Ἀνταγωνιστικότητος καί Ναυτιλίας κ. Μάρκος Μπόλαρης πού παρευρέθη στήν ἐκδήλωση δηλώνοντας τό ἐνδιαφέρον τῆς Πολιτείας γιά τήν διευθέτηση τοῦ προβλήματος. Τριμελῆς Ἀντιπροσωπεία τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ὁ πρέσβυς κ. Ν. Γαρυλλίδης. Ὁ Ἀντιπρόεδρος τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας κ. Σταυρόπουλος καί ἄλλοι δικαστικοί. Ὁ Πρόεδρος τοῦ Παννεληνίου Συλλόγου τῶν Φίλων Ἁγίου Ὄρους Γ. Καροτσιέρης. Ὁ Πρόεδρος τῆς Ἐταιρίας Ἑλλήνων Σκηνοθετῶν Χ. Παπαδόπουλος. Οἱ δημοσιογράφοι: Κ. Κόλμερ, Γ. Τζανετᾶκος, Π. Μανταῖος, Γ. Θεοχάρης κ. ἄ.
Ἡ ἐκδήλωση ἔκλεισε μέ τόν Καθηγούμενο τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου Ἀρχιμ. Χρυσόστομο, ὁ ὁποῖος εὐχαρίστησε τό πλῆθος τῶν παρευρισκομένων πού κατέκλεισαν τούς χώρους ἐντός καί ἐκτός τοῦ ἀμφιθεάτρου καί ὅλους ὅσους συνέβαλαν στήν διοργάνωση τῆς παρουσίασης εὐχόμενος καλά Χριστούγεννα.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς ΜονῆςἘσφιγμένου.

ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΡΟΒΟΛΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΥ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ

Ἀγαπητοί μας φίλοι! Σᾶς προσκαλοῦμε τήν Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009, 6:30 μμ. στό ἀμφιθέατρο τοῦ Ρ/Σ «Ἀθήνα 9.84», στήν Τεχνόπολι, στό Γκάζι-Ἀθήνα, ὅπου θά γίνει ἡ πρώτη δημόσια προβολή τοῦ ντοκυμαντέρ τοῦ Νίκου Ἀναγνωστόπουλου «Εἰ ἔχεις καρδίαν, δύνασαι σωθῆναι...». Τό ντοκυμαντέρ, παραγωγῆς 2009 τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους (νέα ἀδελφότητα μέ Καθηγούμενο τόν Ἀρχιμ. Χρυσόστομο, ἀναγνωρισμένη ἀπό τήν Ἱερά Κοινότητα τοῦ Ἁγ. Ὄρους καί τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο), ἀναφέρεται στό ζήτημα τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου, τό ὁποῖο διαταράσσει ἀπό τό 1972 τήν μακραίωνη παράδοση ἡσυχίας καί ἁγιασμοῦ πού διασώζεται στό Περιβόλι τῆς Παναγίας, στόν Ἄθω. Ὁ Νίκος Ἀναγνωστόπουλος, μέ τόν κινηματογραφικό φακό του, ἀποτυπώνει μέ εὐαισθησία καί διακριτικότητα τίς σκέψεις καί τούς προβληματισμούς τῶν Καθηγουμένων τῶν Ἁγιορειτικῶν Μονῶν, τῶν Ἀντιπροσώπων τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί ἄλλων ἁγιορειτῶν πατέρων, καταγράφοντας –μέ φόντο τό μοναδικῆς ὀμορφιᾶς φυσικό περιβάλλον, τά θαυμαστά κτίρια, τούς καλλιτεχνικούς θησαυρούς, τήν καθημερινή καί λατρευτική ζωή– τήν ὀπτική μέσα ἀπό τήν ὁποία τοποθετεῖται ἡ Ἀθωνική πολιτεία ἀπέναντι στό συγκεκριμένο φαινόμενο.
Τήν ἐκδήλωση συνδιοργανώνουν ὁ «Πολιτισμικός Ὀργανισμός τοῦ Δήμου Ἀθηναίων» καί οἱ «Φίλοι της Ἱερᾶς Μονῆς Ἐσφιγμένου» μέ τήν ὑποστήριξη τοῦ Ρ/Σ «Ἀθήνα 9,84». Μετά τήν προβολή θά ἀκολουθήσει συζήτηση μέ τούς Ἀρχιμ. Βασίλειο Γοντικάκη, Προηγούμενο τῆς Ἱ. Μ. Ἰβήρων Ἁγίου Ὄρους, κ. Σπύρο Τρωιάνο, Ὁμότιμο καθηγητή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί τόν σκηνοθέτη τῆς ταινίας.
Εἴσοδος ἐλεύθερη. Θά σᾶς περιμένουμε μέ χαρά...

Νέα καταδίκη καταληψία της Ι.Μ. Εσφιγμένου

Μια ακόμα δικαστική απόφαση που εκδόθηκε την Τρίτη ήρθε να ενισχύσει τις θέσεις της Κανονικής Αδελφότητας της Αγιορείτικης Μονής Εσφιγμένου.
Συγκεκριμένα το Γ' Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης καταδίκασε σε έξι μήνες φυλάκιση, με αναστολή, για υπεξαίρεση κινητής περιουσίας της υπό κατάληψη Μονής, τον Χαράλαμπο- κατά κόσμο Χρήστο Σ., μέλος της σχισματικής Αδελφότητας.
Ο κατηγορούμενος δεν εμφανίσθηκε στο δικαστήριο και καταδικάστηκε ερήμην.
Η κατηγορία ήταν ότι το εν λόγω πρόσωπο εξακολουθεί να κατέχει τα αυτοκίνητα του Μοναστηριού παρά τις αποφάσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου, της Ιεράς Κοινότητας και του ΣτΕ οι οποίες αναφέρονται στο καθεστώς διοίκησης της Μονής Εσφιγμένου.
Σύμφωνα με πληροφορίες, πριν δύο μήνες, το ίδιο πρόσωπο μαζί με άλλους 13 σχισματικούς ρασοφόρους, καταδικάστηκαν σε 12μηνη φυλάκιση, με αναστολή, γιατί «παραμένουν παράνομα σε χώρο ΝΠΔΔ (σ.σ. εννοεί Ιερά Μονή Εσφιγμένου) και έτσι προκάλεσαν τη διακοπή της λειτουργίας του».

ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ

Στο ησυχαστικό Σπήλαιο των Αγίων Πατέρων Διονυσίου του Ρήτορος και Μητροφάνους στη μικρή Αγιάννα, κατά την ετήσια μνήμη της εορτής τους (9 Ιουλίου) το έτος 1958, ο π. Γεράσιμος ο Υμνογράφος με την Συνοδεία του κανόνισαν κι αγόρασαν ψάρια για τριάντα ως σαράντα το πολύ άτομα.
Στην πανηγυρική αυτή αγρυπνία αυτών των Αγίων Πατέρων, επειδή είναι μετά από την πανηγύρι του αγίου Αθανασίου της Μεγίστης Λαύρας (5 Ιουλίου) παραβρέθηκαν και συλλειτούργησαν δυό Αρχιερείς, ο Κοζάνης Κωνσταντίνος και ο Ξάνθης Αντώνιος, οι οποίοι μαζί τους παρέσυραν και πολλούς άλλους προσκυνητάς και πανηγυριστάς λαϊκούς και Μοναχούς, τόσους, που υπερέβησαν τα εκατό και πλέον άτομα.
Μάγειρα είχαν τον π. Δαμασκηνό των Δανιηλαίων, ο οποίος βλέποντας την αθρόα και απρόβλεπτη προσέλευση των προσκυνητών, βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέσι και δεν ήξερε πως και με ποιο τρόπο να οικονομήση την κατάστησι αυτή, και ρώτησε τον π. Γεράσιμο τι να κάνει.
Ο πατήρ Γεράσιμος γεμάτος αγωνία και ανησυχία είπε: «Γέροντα Δαμασκηνέ, οι πανηγυρισταί μας όπως βλέπεις υπερβαίνουν τους εκατό ανθρώπους, τι θα κάνουμε τώρα Γέροντά μου, τι θα τους προσφέρουμε για να φάνε όλοι αυτοί, πως θαν τα οικονομήσεις τα πράγματα;»
Ο Μάγειρας είπε, «όπως γνωρίζεις π. Γεράσιμε τα ψάρια είναι για τριάντα το πολύ σαράντα άτομα, τι θα κάνουμε για τους υπολοίπους; Εχουμε και δυό Αρχιερείς και θα ντροπιαστούμε, τι θα γίνει Γέροντα;»
Ο Γέρο – Δαμασκηνός, άνθρωπος με μεγάλη πίστι και πεποίθηση στον Θεό, την Παναγία μας και τους εορταζομένους Αγίους είπε στον Γέροντα Γεράσιμο, μ' όλη την απλότητα που τον χαρακτήριζε: «Πάτερ Γεράσιμε έχε πίστι στο Θεό, στην Παναγία Μητέρα μας και στους Αγίους που εορτάζουμε κι αυτοί θα οικονομήσουν τα πράγματα, τώρα εμείς δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τίποτα» γιατί αυτά λέγονταν όταν γίνονταν η αγρυπνία και το πρωΐ έπρεπε να παρατεθή κοινή τράπεζα σ' όλους αυτούς που αγρύπνησαν και σε όσους άλλους εν τω μεταξύ θα έλθουν. Γι' αυτό ο Γερο - Δαμασκηνός βεβαίωσε τον Γέροντα Γεράσιμο πως με την πίστι και αφοσίωσι στο Θεό δεν θα μείνη κανείς παραπονούμενος.. Κι όταν είπε αυτά στον π. Γεράσιμο ο Γέρο - Δαμασκηνός πήρε το καντήλι που κρεμόταν μπροστά στην εικόνα των εορταζομένων αγίων Διονυσίου και Μητροφάνους και όπως ήταν το άδειασε όλο μέσα στον «Νταβά» —ταψί μεγάλο— που βράζαν τα ψάρια.
Όταν ήρθε η ώρα να κενώσουν σε μερίδες τα ψάρια ο Γέρο –Δαμασκηνός προσευχόταν ακατάπαυστα λέγοντας «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού ελέησόν με και βοήθησον την ώρα ταύτην» και παρακαλώντας και τους εορταζομένους Αγίους, άρχισε να κενώνη και να δίνη τις μερίδες στους διακονητές —σερβιτόρους— που υπηρετούσαν στην τράπεζα.
Έδινε συνέχεια τις μερίδες, οι όποιες πέρασαν τις σαράντα, πενήντα, ογδόντα, εκατό κι ο «νταβάς» δεν εννοούσε να αδειάση, τόσο που έφτασαν να φάνε περισσότεροι από εκατό άνθρωποι μεσημέρι και βράδυ και στο τέλος είχαν και περισσευούμενα ψάρια για την άλλη μέρα!
Οι γνωρίζοντες την πραγματικότητα ήταν οι Γέροντες: Γεράσιμος με την Συνοδεία του, ο μάγερας Γέρο - Δαμασκηνός, αλλά και οι άλλοι Πατέρες που γνώριζαν πόσο λίγα ψάρια είχαν προμηθευτεί για την πανηγύρη και μ' απορίαέλεγαν «τι θα φάη όλος αυτός ο κόσμος;» Οταν είδαν ότι όχι μόνον έφτασαν τα ψάρια αλλά και περίσεψαν για την άλλη μέρα, έκαμαν ιδιαίτερη δοξολογία στο Θεό και ευχαριστία στην Παναγία και στους Αγίους για το εξαίσιο αυτό θαύμα!
Αλλά και ένας μοναχός από την αδελφότητά μας που είχε το διακόνημα του μάγειρα έζησε παρόμοιο γεγονός. Κάποτε μαγείρευε φασολάκια φρέσκα που με κόπο καθάρισαν «παγκενιά» (δηλαδή όλοι μαζί) οι πατέρες καί, ενώ είχε ρίξει αλάτι στο φαγητό ξέχασε και έριξε πάλι. Και μιλάμε για χούφτες αλάτι, όχι λίγο! Κατόπιν δοκιμάζει και τα χάνει! «Θάλασσα» το φαγητό! Ούτε να δοκιμάσει δεν μπορούσε απότ ην αρμύρα...Στενοχωρημένος γιά τόν κόπο που έκαναν οι πατέρες να τα καθαρίσουν αλλά και μη έχοντας τι άλλο νά παραθέσει για το γεύμα επικαλέσθηκε την Παναγία μητέρα μας λέγοντας «Παναγιά μου! Με την ευχή του γέροντός μου βοήθησέ με! Τι θα φάνε οι πατέρες και οι προσκυνητές-τόσος κόσμος!...» Σταύρωσε τόν νταβά καί άρχισε νά κενώνη το φαγητό με τρεμάμενα χέρια... «Καλύτερα φασολάκια δεν ξαναφάγαμε πάτερ» έλεγαν μετά την Τράπεζα οι αδελφοί, ενώ ο μάγειρας ευχαριστούσε την κυρία Θεοτόκο, την προστάτιδα και μητέρα ημών των Αγιορειτών μοναχών γιά την προστασία και βοήθειά της ακόμη και στα μικρά και καθημερινά προβλήματά μας......